|
Wrakduiken op de Noordzee Afgelopen zondag, 6 juni , hebben we met 5 stoere clubleden gedoken op de Noordzee. Voor mijzelf de eerste keer, dus door al de indianenverhalen die er rondgaan, best spannend !!! Ik had me al verschillende keren opgegeven voor een Noordzeeduik, maar bij een windkracht vanaf 4 BF gaat de trip niet door, en dat is in ons stormachtige landje al gauw het geval.
Ook nu was het maar de vraag of de tweede duik door zou gaan, aangezien er voor de middag onweer was voorspeld.
Gezien de kentering zou ons schip. De Mattanja om 2.00 uur zaterdagnacht uitvaren, nauwelijks nachtrust dus, ware het niet dat Ed op het lumineuze idee kwam voor een klein bedrag een slaapplaats op de boot te boeken. Rond 20.30 uur kwamen we bij de Mattanja aan, weliswaar na enig speurwerk, want doordat haar eigen haven vol lag was ze uitgeweken naar een haven verderop.
Doordat het laag water was vereiste het nogal wat gymnastische toeren om onze spullen aan boord te laten zakken. Gelukkig hebben we niks tussen wal en schip laten vallen!
Ik was natuurlijk reuze benieuwd naar onze nieuwe slaaphut. Dat bleek een soort “kledingkast” van 2 bij 1.20 meter te zijn waar we met zijn drieën moesten slapen!!! De ruimte tussen de stapelbedden was niet meer dan 50 cm, dus je moest geen last van claustrofobie hebben. Ondanks dat hebben we heerlijk geslapen. Natuurlijk wel na de hevige hilariteit toen ik bij het geven van een nachtzoen aan mijn onderbuurman Dick, uit mijn bed donderde. Tip: zak de avond ervoor flink door in de decobar………dan slaap je als een roosje!!
’s Ochtends een beetje te vroeg gewekt door de radio, waarvan de kapitein was vergeten dat hij behalve in de stuurhut, ook in ons slaapvertrek keihard aan stond. Eindelijk………..de duik! Om mij heen kijkend zag ik allerlei sloopattributen aan stoere duikers hangen (grote hamers, hefbalonnen,….) wat mij als beginnend Noordzeeduiker nou niet direct op mijn gemak stelde, maar de zee was zo glad als een spiegeltje, dus ik mocht niet klagen.
Via het ankertouw daalden wij snel tot een diepte van 30 meter af waar het wrak de Cressy zich bevond. Een engelse pantserkruiser, gezonken in 1914, doordat hij werd getorpedeerd door een duitse onderzeeboot, de U-9. Niet echt meer herkenbaar als boot, maar wel prachtig begroeid met grote anemonen.
De eerste duik was niet helemaal goed op de kentering, want we moesten tegen een heftige stroming in peddelen. Wel spannend, maar daardoor ook een hoog luchtverbruik. Het zicht was prima, dus die indianenverhalen kunnen wat mij betreft wel naar de prullenbak. Mooie slakjes gezien, heel veel Noordzeekrab, en ook veel grote steenbolken. Viel al met al reuze mee. Voor herhaling vatbaar. En dat kon gelukkig ook want het onweer liet nog even op zich wachten.
Eenmaal boven vertelde een ervaren wrakduiker, te zien aan alle sloopgereedschap, dat hij een messing kruitkist had gevonden en aan een hefballon had vastgemaakt. Hij zou de tweede duik geborgen worden. Ik natuurlijk stik nieuwsgierig naar die “echte schat”!!! Helaas was de beloofde 25 graden plus zon uitgebleven, de factor 50 kon dus weer in de tas en maar even een tukkie gedaan in onze hut, waar ik gedurende enkele uren het hele repertoir van André Hazes voorbij heb horen komen ( kapitein was de radio weer vergeten uit te zetten en blijkbaar een echte fan van onze beroemde Amsterdammer).
6 uurtjes na de eerste kwam dan eindelijk de tweede duik, die ik heel wat relaxter inging, aangezien de zee nog steeds als een spiegeltje was, en ik in Spanje wel heftiger duiken dan deze eerste Noordzeeduik had gemaakt.
Het zicht was sterk verslechterd, nog maar een halve meter door veel algenbloei, maar wel keurig op de kentering waardoor geen/ nauwelijks stroming. Het werd een heerlijk relaxte duik waarbij ik nog op zoek ben geweest naar wrak-schatten, maar daar heb ik blijkbaar (nog) geen oog voor. Wel weer een heel mooi slakje gezien en de nodige noordzeekrab.
Eenmaal boven bleek de opgedoken kruitkist (in mijn ogen) een soort gedeukt stuk oud metaal met blubber te zijn, dus ik zei (beetje cynisch)…. “zooooo……wat een spectaculaire vondst”. De wrakduiker kende me blijkbaar nog niet goed genoeg en zei verguld dat ik de eerste vrouw was die hij kende die zijn vondsten kon waarderen. Heb ik maar zo gelaten. Na nog een maaltijd van diverse snacks en een gezellig samenzijn met mijn duikmaatjes Ed, Celia, Dick en Noud kwamen we rond half 7 weer in de haven aan. Daar mochten we nog een kijkje nemen in de machinekamer. Ben blij dat ik de grote beurt niet hoef te doen…………wat een raders, motoren en ander technisch spul!!! Wel lekker warm! Rond 7 uur afscheid genomen van de bemanning en het gezellige reisgezelschap en vermoeid maar voldaan weer huiswaarts. Een echte aanrader die Noordzeeduiken. Je hebt er beslist enige ervaring voor nodig, maar dan kun je ook met een gerust hart overboord voor een heel speciale,weer heel leuke ervaring. Truusje |
