|
Veel mensen vinden duiken in Nederland maar niks. Het is koud, het zicht is slecht en er is niets te zien. Gelukkig weten de meesten onder ons wel  beter! Maar de Noordzee dan? De verhalen daarover zijn niet mis. Je wordt zeeziek onderweg naar het wrak. Vervolgens ga je duiken in stroming waar niet tegen in te zwemmen valt terwijl je maximaal een meter zicht hebt. Of zijn dat ook alleen maar spookverhalen?
We zouden het gaan zien bij een van de 5 dit jaar door de club geplande noorzeeduiken. De weersverwachting was in ieder geval goed. Minder blij was ik met de email met de details van de dag die de week voor de duik gestuurd werd. Onze duikboot, de Mattanja, zou op zaterdag 1 augustus om 5:00 uitvaren uit de haven van IJmuiden. Oeps. Dat is voor een uitslaper als ik best vroeg. Maar ja, je wilt het toch proberen.
Vrijdagavond dus de nachtduik maar afgezegd en om kwart voor vier onderweg. Na de afvaart is het mooi genieten van de zonsopgang boven IJmuiden. De zee is lekker rustig, dus vrijwel niemand krijgt last van zeeziekte. Alleen mijn eigen buddy moet even de vissen voeren. Onderweg wordt het steeds drukker op de boot: veel van de duikers zijn zo slim geweest om de avond van te voren al te komen en te overnachten in het laadruim. Die hebben dus wel lekker kunnen uitslapen en genieten van een lekker ontbijtje aan boord.
Na zo'n vier uur varen komen we aan op de plaats van bestemming. Drie markeerboeien geven de plek aan waar de Vinca Gorthon ligt, het wrak waar we vandaag op zullen duiken. Het verankeren van de duikboot verloopt soepel: de bemanning is duidelijk ervaren en hebben in korte tijd een ankerlijn met boeien op de juiste plek overboord gegooid. Een paar bemanningsleden duiken vervolgens naar het wrak om de lijn op de juiste plek vast te zetten. Helaas moeten wij daarna nog een uur wachten op de kentering. In de tussentijd krijgen we de briefing. Het wrak waar we op gaan duiken, de Vinca Gorthon, is gezonken in 1988, een jaar na haar eerste afvaart. Het is een groot schip, van ruim 160 meter lang. Het is in tweeën gebroken, waarbij onze ankerlijn op de breuk ligt. Daarvandaan kunnen we - zo vertelt de bemanning - naar het voorste deel van het schip, waar ook het ruim is waar je in kan. Hier kan je de vrachtwagens boven je in hun spanbanden zien hangen, omdat het schip op haar kop ligt. Wanneer je naar het achterste deel zou zwemmen kan je naar de schroef. Opties genoeg dus voor meerdere duiken.
Eindelijk is het dan zo ver. We mogen te water. Alles gecheckt, 15 liter nitrox om onze nekken, en te water! Afdalen gaat uiteraard via de ankerlijn. Onderweg naar beneden komt de eerste verrassing: al ruim voor we beneden zijn zie ik begroeiing onder me, dus het zicht lijkt prima te zijn! Bij het wrak aangekomen op een metertje of 28 blijkt dat inderdaad het geval. Tien tot vijftien meter, zo goed heb je het in Nederland niet vaak. Met ons touw netjes bij het anker in de buurt vastgemaakt zijn we klaar voor een mooie duik. Als we rustig van de ankerlijn vandaan zwemmen merk ik nog wat anders: stroming? nee hoor, vrijwel niets. Ik heb in het Grevelingenmeer wel sterkere stroming meegemaakt. Al direct worden we omringd door vele steenbolken. Verder zwemmend blijkt het hele wrak bedekt met verschillende soorten anemonen. Uiteraard ontbreken de grote noordzeekrabben niet die zich verschuilen in de verschillende spelonken. Een enkele kabeljauw komt ook nog om de hoek kijken. Ondanks de grote 15 liter op onze rug zijn we al gauw door onze lucht heen en na een mooi half uurtje maken we de opstijging naar de duikboot.
Boven volgt - voor mij - de volgende verrassing. Natuurlijk had ik dit van te voren kunnen bedenken, zeker gegeven de geplande afvaart en aankomsttijd. We maken twee duiken op het zelfde wrak, maar natuurlijk wel beide op de kentering. Dat betekent dus even een paar uur relaxen, de gemiste slaap inhalen in het zonnetje aan dek, zelf tosti's maken in het keukentje en bijkletsen.
De tweede duik gaat vergelijkbaar met de eerste. De zon staat al wat lager (het is inmiddels vijf uur 's middags), wat je zeker op diepte goed merkt. Dit keer zwemmen we iets verder langs het wrak, maar de extra buddy die we nu mee hebben is helaas snel door zijn lucht heen waardoor we weer na een half uurtje boven zijn.
Op de terugweg maakt de bemanning een heerlijke pan nasi klaar en uiteindelijk zijn we na een lange maar mooie dag om tien uur terug in IJmuiden. Na het horen van alle spannende noordzeeverhalen kan ik niet anders zeggen dan dat het erg relaxed was met erg mooie duiken. Maar met een disclaimer: ervaringen uit het verleden geven geen garantie voor duiken in de toekomst! Klik hier voor de foto's!
|
